Browsed by
Tag: Fantasy

Pan Lodowego Ogrodu. Tom 1 – preludium do historii, czyli nadrabiam zaległości (recenzja)

Pan Lodowego Ogrodu. Tom 1 – preludium do historii, czyli nadrabiam zaległości (recenzja)

Polska literatura fantastyczna to nie tylko Sapkowski i Lem, ale o tym wie już prawie każdy. Do najbardziej popularnych i rozpoznawalnych autorów należy również Jarosław Grzędowicz. Założył magazyn literacki „Fenix”, tłumaczy komiksy, napisał niepokojący zbiór opowiadań Księga jesiennych demonów a w 2005 roku pierwszy tom cyklu Pan Lodowego Ogrodu, który przyniósł mu największą popularność. Oczywiście, zabrałam się za czytanie tego dopiero teraz. Poniżej znajdziecie moje wrażenia z pierwszego tomu (kolejne tomy też zamierzam przeczytać). Miłej lektury! 😉

Read More Read More

Dragon Age: Origins (PS3) – czy warto zagrać po latach?

Dragon Age: Origins (PS3) – czy warto zagrać po latach?

Jeśli lubisz gry cRPG, na pewno słyszałeś o serii Dragon Age. Do tej pory ukazały się już trzy odsłony, ale dla wielu osób to właśnie pierwsza z nich należy do tych najlepszych. Mnie osobiście ciężko się zdecydować, bo każda z nich ma inną stylistykę i sposób prowadzenia narracji i rozgrywki. Ostatnio na PS4 przeszłam drugi raz Dragon Age: Inquisition (kolejna platyna do kolekcji! Tak, mam na tym punkcie lekką obsesję, ale tylko lekką), a ponieważ miałam oczyścić miejsce na dysku PS3 na maraton gier z serii Yakuza, postanowiłam powrócić do leżącego od dłuższego czasu na dysku Dragon Age: Origins.

Read More Read More

Polcon 2016: Wrocław – relacja z konwentu

Polcon 2016: Wrocław – relacja z konwentu

Na konwenty fantastyczne jeżdżę już od paru lat. Nie na wszystkie oczywiście, ale staram się nie omijać bez powodu Polconów. Wszystko zaczęło się na Polconie w mojej rodzimej Łodzi w 2009 roku. Potem byłam we Wrocławiu, warszawskim Kolejkonie i bardzo kameralnej imprezie w Bielsku-Białej. Tym razem Polcon odbywał się w Hali Stulecia we Wrocławiu (18 – 22 sierpnia). Pojechałam na niego z moją młodszą siostrą i jej koleżanką, ale też z nastawieniem na spotkanie znajomych z całej Polski. Poniżej – subiektywna relacja z imprezy!

Polcon 2016 Wrocław - relacja z imprezy

Wrocław here comes fandom!

Read More Read More

A może by tak klasyczne fantasy trochę zapomnianego Raymonda E. Feista?

A może by tak klasyczne fantasy trochę zapomnianego Raymonda E. Feista?

Sukces Gry o tron oraz napływ Young Adult Fantasy i wszelkiej maści wampirów zmieniły fantastykę. Co prawda zawsze znajdą się przeciwnicy tego gatunku z argumentami, że to „wymyślone bajeczki z dobrymi władcami i baśniowymi krainami, dla tych, którzy nie potrafią zaakceptować teraźniejszości”, jednak takich lektur pojawia się coraz mniej. Sama przyznam, że ledwo pamiętam, kiedy ostatnio czytałam książkę, którą można by było zaliczyć do klasycznego fantasy. Ostatnio były to dzieła Andre Norton, od których mocno się odbiłam (te wielowymiarowe sylwetki bohaterów – oh wait, to oni mają charaktery?), ale w końcu zdecydowałam się zabrać za inny, długi cykl zaliczany często do typowej, klasycznej fantasy – powieści Raymonda E. Feista zawarte w cyklu Riftwar.

Raymond Feist i mapa Riftwar

Rys. Po lewej zdjęcie autora, po prawej mapa Midkemii

Cykl Riftwar – co to takiego?

Cykl składa się z 10 serii (głównie trylogie) oraz zbiorów opowiadań, które łączy miejsce akcji oraz przewijający się przez nie bohaterowie. Autor ciągle publikuje nowe powieści, a sprzedaż jego książek przekroczyła już 15 milionów egzemplarzy, jednak o dziwo jego imię i nazwisko nie jest aż tak rozpoznawalne, jakby mogło się początkowo wydawać (słyszeliście o nim wcześniej?). Nawet strona autora i cyklu straszą wyglądem z początku lat 90-tych i brakiem aktualizacji (http://www.crydee.com/). Niezbyt zachęcający początek.
W powieściach mamy okazję śledzić losy bohaterów dwóch współistniejących światów– Midkemii oraz Kelewanu, pomiędzy którymi zostało utworzone magiczne przejście. Pierwszy z nich to klasyczne fantasy (nic dziwnego, Feist wielokrotnie podkreślał w swoich wywiadach, że pasjonuje się systemem RGP D&D), natomiast znacznie ciekawiej prezentuje się Kelewan, inspirowany kulturą japońską, chińską, koreańską, a nawet aztecką. Na razie miałam okazję przeczytać pierwszą chronologicznie trylogię (składającą się z czterech tomów, ostatni został podzielony na dwie książki) drugą część następnej trylogii (Trylogia Imperium) oraz parę kolejnych książek. Poniżej znajdziecie moje wrażenia i uwagi odnośnie następujących lektur (ale nie będą to recenzje wszystkich tomów po kolei, zajęłoby to zbyt dużo czasu, a i nie każdy cykl zasługuje na poświęcenie mu takiej uwagi (niestety).

Saga o wojnie światów (akcja dzieje się w świecie Midkemii, później również na terenie Kelewanu):

  1. Adept magii (ang. Magician: Apprentice, 1982) – w 1996 w Polsce
  2. Mistrz magii (ang. Magician: Master, 1982) – w 1996 w Polsce
  3. Srebrzysty cierń (ang. Silverthorn, 1985) – w 1996 w Polsce
  4. Mrok w Sethanon (ang. A Darkness at Sethanon, 1985) – w 1997 w Polsce

Saga o wojnie światów – od zera do czarodzieja i ratowanie krainy przed wszechpotężnym ZŁEM

Pierwsza trylogia Feista stanowi dobre wprowadzenie do uniwersum, jednak jest bardzo sztampowa. Mamy tutaj dwójkę chłopców, z których jeden z nich zostaje potężnym czarodziejem, a drugi niezwyciężonym wojownikiem będącym wcieleniem starożytnej rasy Valheru. O ile pierwsza część skupia się przede wszystkim na tych dwóch postaciach, tak w kolejnych tomach pojawiają się kolejne – złodziej Jimmy, książę Arutha a fabuła zaczyna przedstawiać zdarzenia oczami znacznie większej liczby postaci.

Cały czas zastanawiałam się, jak ocenić te książki – to niezła fantasy, klasyczna aż do bólu, ale przy tym dość sprawnie napisana. Co prawda nie wciągnęła mnie aż tak bardzo, ale jako wstęp do większego cyklu jest dobrym materiałem.

Trylogia Imperium (fabuła osadzona na terenie Kelewanu, mniej więcej w tym samym czasie co pierwsza seria):

  1. Córka Imperium (ang. Daughter of the Empire, 1987)
  2. Sługa Imperium (ang. Servant of the Empire, 1989)
  3. Władczyni Imperium (ang. Mistress of the Empire, 1989)

Trylogia Imperium – Frank Underwood Kelewanu, czyli polityka w najlepszym (i to na dodatek kobiecym) wydaniu


Po przeczytaniu łącznie 15-tu (i to nie wszystkie książki tego autora) mogę jasno stwierdzić, że trylogia napisana we współpracy z Janny Wurst jest absolutnie najlepszą częścią twórczości osadzonej w świecie Riftwar. Każdy powinien ją przeczytać . Zawsze darzyłam ogromną sympatią silne postacie kobiece (w grach, filmach i serialach też). I to nie w sposób, jaki pokazuje przykładowo Ziemiański Achaję – bluzgającą, walczącą i pijącą kobietę, którą różni od mężczyzny właściwie tylko wygląd. Można zmienić jej imię na Achaj i wcale nie byłoby potrzeby zbytniej ingerencji w fabułę powieści.W przypadku Trylogii Imperium główna bohaterka to młoda dziewczyna Mara, która po śmierci swojej rodziny samodzielnie musi doprowadzić do przetrwania rodu Acoma.

Kelewan to świat o wiele ciekawszy niż Midkemia (gdzie dzieje się akcja pozostałych ksiażek Feista), honor rodu jest sprawą nadrzędną, a jako kobieta, Mara musi zmierzyć się z jeszcze większą ilością kłopotów.

Rzadko kiedy można zobaczyć postać żeńską, którą została tak sprawnie napisana – nie jest zawsze bezbłędna, czuje rozterki i często działa na ślepo, ale dzięki temu tym bardziej kibicujemy jej w rozgrywkach, w której stawką jest życie jej, jej służby i przetrwanie rodu. Gdybym miała porównać fabułę trylogii do innych książek lub seriali – wybrałabym „House of Cards” oraz „Grę o Tron”. To solidna porcja literatury, wyróżniająca się na tle pozostałych powieści w cyklu Riftwar.

Warto, a może lepiej coś innego?

Warto, ale przede wszystkim Trylogię Imperium, można również wcześniej spróbować klasycznej fantasy, czyli sagi o wojnie światów. Kolejne tomy nie są już tak dobre, chociaż zdarzają się wyjątki. Zbyt często mamy drogę od zera do bohatera, a przewijający się przez wszystkie tomy Pug nigdy nie zdobył mojej sympatii. Ale ten ostatni zarzut to zapewne wynik mojego braku sympatii do takich czarodziejów jak Pug, Gandalf, Dumbledore etc. 🙂
PS: Ponieważ jestem wielką miłośniczką wyłapywania świetnych cytatów podczas czytania/oglądania filmów i seriali, poniżej dwa, które przyciągnęły moją uwagę:

 

“Friends can betray you, but with an old enemy, you always know where you stand.”

― Raymond Feist, Krondor: The Betrayal

“Every person you encounter, whom you interact with, is there to teach you something. Sometimes it may be years before you realize what each had to show you.”

― Raymond Feist, Rise of a Merchant Prince